PRAWICA BOGA OJCAW najwyższym punkcie ikony dostrzegamy wyłaniającą się z niebios dłoń Boga Ojca w geście błogosławieństwa. Dwa wyprostowane palce symbolizują moc Ducha Świętego, który wskrzesza Syna z martwych. To znak Bożego upodobania w ofierze Jezusa oraz uroczyste przyjęcie Go do Chwały Nieba po wypełnieniu misji zbawienia.
WSTĄPIENIE DO CHWAŁYZwycięski Chrystus wstępuje do nieba, niosąc krzyż jako berło swojej chwały. Otaczają Go aniołowie, witając Króla powracającego do Domu Ojca.
OBLICZE PANA JEZUSASpojrzenie Chrystusa na tej ikonie wyraża życie i nadprzyrodzony spokój. Jego jasna postać silnie kontrastuje z ciemnym tłem, co podkreśla zwycięstwo boskiej natury nad śmiercią. Pan Jezus stoi wyprostowany i pełen godności – to nie jest wizerunek klęski, lecz chwały. Wielkość postaci Pana przypomina nam, że to On jest centrum naszej wiary.
CHÓRY ANIOŁÓWNa krańcach poprzecznej belki krzyża widzimy sześć postaci aniołów, których gesty wyrażają głębokie poruszenie ofiarą Pana. Ich wzniesione dłonie to znak modlitewnej kontemplacji i wspólnego przeżywania tajemnicy zbawienia. Aniołowie, trwając w świętym zdumieniu nad miłością Boga, wzywają nas do cichej zadumy i dołączenia do ich niebiańskiego uwielbienia.
CHÓRY ANIOŁÓWNa krańcach poprzecznej belki krzyża widzimy sześć postaci aniołów, których gesty wyrażają głębokie poruszenie ofiarą Pana. Ich wzniesione dłonie to znak modlitewnej kontemplacji i wspólnego przeżywania tajemnicy zbawienia. Aniołowie, trwając w świętym zdumieniu nad miłością Boga, wzywają nas do cichej zadumy i dołączenia do ich niebiańskiego uwielbienia.
RANA W BOKUZ przebitego boku Zbawiciela wypływa strumień Krwi i Wody – symbol chrztu oraz Eucharystii. Ta rana nie jest jedynie znakiem cierpienia, lecz życiodajnym źródłem, z którego rodzi się Kościół. Krew spływająca na postacie stojące pod krzyżem przypomina, że ofiara Chrystusa nieustannie obmywa, uświęca i daje nowe życie każdemu, kto zbliża się do tajemnicy odkupienia.
MARYJA I ŚW. JANPo lewej stronie krzyża trwają Matka Boża oraz św. Jan – jedyny z Apostołów, który pozostał pod krzyżem do końca. Gest dłoni Maryi przyłożonej do policzka to tradycyjny znak głębokiego żalu i współcierpienia z Synem. Obecność tej dwójki przypomina moment, w którym Jezus powierzył ich sobie nawzajem, czyniąc Maryję Matką całego Kościoła, reprezentowanego przez umiłowanego ucznia.
ŚWIADKOWIE WIARYPo prawej stronie widzimy Marię Magdalenę, Marię (matkę Jakuba) oraz rzymskiego setnika. Dłoń setnika uniesiona w geście „Ja mówię” stanowi uroczyste wyznanie wiary w bóstwo Chrystusa. Za plecami setnika dostrzegamy twarz sługi, co nawiązuje do ewangelicznej sceny uzdrowienia i przypomina, że łaska Pana dociera do każdego, kto z ufnością prosi o pomoc.
LONGINUSTrzy mniejsze figury umiejscowione poniżej głównych świadków ściśle wiążą się z ukrzyżowaniem Jezusa. Po lewej stronie znajduje się Longinus rzymski żołnierz, który przebił włócznią bok Jezusa (zob. J 19,33). Krew tryskająca z ramienia Jezusa spływa od łokcia prosto w dół na zakrytą stronę twarzy Longinusa. W innych „obrazach” krew spływa na oko Longinusa, który według tradycji został uleczony ze ślepoty na jedno oko w czasie krzyżowania Jezusa.
STEPHATONPo prawej zaś stronie (na tej samej wysokości) znajduje się Stephaton. Malarstwo umbryjskie, przedstawiające ukrzyżowanie, regularnie ukazuje Longinusa i Stephatona jako istotne figury u stóp krzyża. Stephaton jest identyfikowany z żołnierzem, który dał Jezusowi gąbkę namoczoną winnym octem (zob. J 19,28-30). Imię Stephaton jest przekręconą formą pochodzącą od greckiego słowa oznaczającego gąbkę. Postać ta trzyma drzewiec i gąbkę w ten sam sposób w jaki Longinus trzyma włócznię. Renowacja ikony w 1938 roku nie odkryła drzewca i gąbki, ale były one niewątpliwie oryginalną częścią malowidła. Warto także zwrócić uwagę na strój Stephatona. Podczas gdy długość jego ubioru do kolan charakterystyczna jest dla rzymskiego stroju, to jednak pozostała jego część sugeruje, iż jest to strażnik Świątyni Żydowskiej.
PRZESTROGA I NADZIEJASymbol koguta przypomina o słabości św. Piotra. To ostrzeżenie przed pychą i zachęta do pokornego szukania wsparcia w łasce Chrystusa, gdyż tylko z Nim możemy przetrwać chwile próby i doczekać poranka zmartwychwstania.
WSPÓLNOTA ŚWIĘTYCHU stóp Ukrzyżowanego odnajdujemy postacie patronów, którzy jako pierwsi odpowiedzieli na wezwanie Pana. Choć czas zatarł ich wizerunki, tradycja rozpoznaje wśród nich świętych Jana i Michała, a także apostołów Piotra i Pawła oraz św. Rufina. Ich obecność u dołu ikony przypomina, że każdy z nas jest zaproszony do wspólnoty zbawionych i znajduje oparcie we wstawiennictwie tych, którzy już osiągnęli niebo.
